ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )

405

شرح نهج البلاغة ( فارسي )

حَلَالَهُ وَحَرَامَهُ - وَفَرَائِضَهُ وَفَضَائِلَهُ وَنَاسِخَهُ وَمَنْسُوخَهُ - وَرُخَصَهُ وَعَزَائِمَهُ وَخَاصَّهُ وَعَامَّهُ - وَعِبَرَهُ وَأَمْثَالَهُ وَمُرْسَلَهُ وَمَحْدُودَهُ - وَمُحْكَمَهُ وَمُتَشَابِهَهُ مُفَسِّراً جُمَلَهُ وَمُبَيِّناً غَوَامِضَهُ - بَيْنَ مَأْخُوذٍ مِيثَاقُ عِلْمِهِ وَمُوَسَّعٍ عَلَى الْعِبَادِ فِي جَهْلِهِ - وَبَيْنَ مُثْبَتٍ فِي الْكِتَابِ فَرْضُهُ - وَمَعْلُومٍ فِي السُّنَّةِ نَسْخُهُ - وَوَاجِبٍ فِي السُّنَّةِ أَخْذُهُ - وَمُرَخَّصٍ فِي الْكِتَابِ تَرْكُهُ - وَبَيْنَ وَاجِبٍ لِوَقْتِهِ وَزَائِلٍ فِي مُسْتَقْبَلِهِ - وَمُبَايَنٌ بَيْنَ مَحَارِمِهِ مِنْ كَبِيرٍ أَوْعَدَ عَلَيْهِ نِيرَانَهُ - أَوْ صَغِيرٍ أَرْصَدَ لَهُ غُفْرَانَهُ - وَبَيْنَ مَقْبُولٍ فِي أَدْنَاهُ وَمُوَسَّعٍ فِي أَقْصَاهُ ( 2094 - 1750 ) [ لغات ] ( اصطفاء ) : برگزيدن ( اجتالتهم ) : آنها را از قصدشان برگردانيد ( فطرة ) : خلقت ( مهاد ) : زمين ( احداث ) : سختيها . اختصاص احداث به سختيها اختصاص عرفى است . ( محجّة ) : راه استوار وروشن ( قرن ) : امّت ( عده ) : وعده ( انجاز ) : قطعي شدن ( سمه ) : علامت ، نشان ( ملحد ) : برگشتن از حق بعد از روى آوردن به آن ( أنداد ) : أمثال ( برگزيدن مثل ومانند خدا از مخلوقين ) ( واتر ) : پياپى فرستاد ( اوصاب ) : ، امراض ( حجة ) : دليلي كه انسان با آن بر غير غلبه كند . ( غابر ) : پايدار - ناپدار ( از اضداد ) ( نسلت ) : پشت سر هم گذشتند . از ريزش پر ، پرنده وافتادن كرك وپشم حيوان گرفته شده است . ( ميلاد الرّجل ) : زمان ومكان ولادت مرد ( نسخ ) : از بين بردن ( رخصه ) : كسى كه در كارى سهل انگارى مىكند . ( عزيمه ) : همّت . لغت رخصه ، نسخ وعزيمه در عرف چنان كه ذكر خواهيم كرد به معاني ديگرى نيز اختصاص دارد . ( أرصدت له كذا ) : آن كار را برايش مهيّا كردم . [ ترجمه ] « سپس خداوند سبحان از ميان فرزندان آدم أنبيا را برگزيد واز آنان بر